Lichtzwaard

lichtzwaard

Zwetend word ik wakker. Voor de zoveelste keer deze nacht. Mijn veranderende hormoonspiegels lachen met uit. Het is de leeftijd ! Had je maar geen vrouw moeten worden!
Grinnikend houden ze me uit een diepe droomloze slaap. Ook in de nacht nooit rust. Stemmen, beelden, emoties. Soms weet ik niet of ik met schrik wakker werd omdat de droom te heftig was of dat de nachtmerrie mijn oververhitte lijf gericht wakker riep om de dekens van me af te gooien en de broodnodige koelte te omarmen. Terwijl ik liever hém zou willen omarmen.

Dan komen de angsten weer misbruik maken van mijn wakker-zijn. Angsten uit het verleden, angsten uit het heden. Alsof ze willen zeggen: “hee, je bent toch al wakker, wij zijn er ook nog, je dacht ons even weg te kunnen slapen. Je dacht uitgerust wakker te worden om ons actief weg te kunnen denken. Maar waag het eens om weer in slaap te vallen, wij verdienen je volle aandacht.” En dan moet ik huilen van onmacht.

In de nacht zijn we zo kwetsbaar.

Mijn lief, wiens getergde lijf zich onlangs van het witte, kille ziekenhuisbed weer naar ons kleurrijke, warme bed heeft mogen begeven, woelt ook. Elke pijnprikkel, elk vreemd gevoel, elke stem uit zijn lichaam houden hem regelmatig uit zijn slaap. De angst lacht zich een hoedje.

Wat een feest, nog een gewillig slachtoffer om op bot te vieren. Hij huilt dan niet maar sluit zich af. Ik weet dat hij mijn machteloze gesnik liever niet zou horen. Het is teveel. Hij moet zichzelf al met alle kracht geruststellen. En tóch vindt hij altijd weer een manier om mij uiteindelijk in slaap te wiegen.

We woelen. We reageren getergd. Dag en nacht. We vechten, we houden ons groot.

We willen elkaars rustpunt zijn. Altijd. Wij kunnen dat wel. We verzinnen telkens, dag en nacht, weer een nieuwe manier om dat voor elkaar te krijgen. Praten, spelletjes spelen, lief zijn voor elkaar, plezier hebben en daarmee de nodige energie binnenhalen, elkaar met open ogen blijven zien door alle natuurlijke bomen en vreemdere obstakels.

We zouden soms nog veel meer willen zijn. Uit onze kleine wereld weer in de grotere wereld stappen. Maar dat moet nog even wachten. De lichtdoorlatende kieren staan open, het is een begin. Wij gaan het redden.

Als je maar met zoveel mogelijk licht in blijft hakken op donkere angsten, dan verdwijnen ze wel. Zodat ze geen kans krijgen muren te bouwen die ons voor altijd gevangen houden.

May the force be with you.
V.L. 10 april 2016

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s