Dreiging

dreiging

Het kind in mij, in jou, het kruipt
Onder de dekens, spleetje zicht
De ogen dicht
Als angst het zieltje binnensluipt

Oorlogen van papier gelezen
Ver weg was het, geen “want”, maar “mits”
En dan: een flits
De vrede blijkt nu onbewezen

Blind kun je niet op doelen vuren
Slechts hopen op een milder lot
Vang je dan bot?
Of kan jij blind je lot besturen?

Nee, ogen open, kijken, leren
De dekens weg, open vizier
Vetrek geen spier
Doe wat het tij wellicht doet keren

V.L. 23-3-2016

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s