LENTEDAUW

vlinderopdoek

Zomaar, op een lentedag, morste ik honing in een hoekje
Veegde die weg, vergat daarbij, het zoete, nu, doordrenkte doekje
De zon scheen door het open raam en ja, ineens, daar zag ik jou
Een vlinder, wonderschone vleugels, vrij, maar die niet vliegen wou

Wat was dat toch? Was het verlamming, vorm van vroege lentekou?
Of sliep je dronken op dat weefsel met de smaak van honingdauw?
Je bleef maar zitten op mijn doek en met een grenzeloos vertrouwen
Heb ik je dan maar, veilig stil, voor altijd daarin opgevouwen….

V.L. 2 maart 2014

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in Ro-man-tik en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s