AFGROND

afgrond

Daar, naast die afgrond, daar staan wij
Je huilt, je lacht, echt elke dag
Ik denk aan jou, jij denkt aan mij
Maar niemand die dat weten mag

Daar, in mijn dromen, hand in hand
Onttrek ik jou aan elk gezag
Ga ik met jou tot aan de rand
Beleef hetgeen dat nu niet mag

Ik klaag, ik juich, kijk nog een keer
Hoe diep die afgrond wel niet is
Dan ben ik bang, voor jou, alweer
En voor mezelf, voor het gemis

En ja, dan roep ik moedig: “halt!”
“Keer nu maar om en laat me gaan”
Wil niet dat jij te pletter valt
ÍK blijf wel aan de afgrond staan…..

V.L. 26-1-2014

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in Ro-man-tik en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s