Wat de Guru zei……

Laat los zei hij, al doet het zeer
Laat je niet verblinden door je ego
Je “wereld” is gebouwd van lego
Eenieder zet er zijn steentje neer

Je ziet hun vorm, hun kleur, hun plek
Terwijl het een berg van plastic is
Verplaats wat stenen, en het gaat mis
Een nieuwe “wereld”, vreemd en gek

Versmelt alles in een helder vuur
Plastic bal van onbestemde kleur
Schop hem maar weg en geen getreur
De angst is maar van korte duur

De bal gaat rollen, kijk hem niet na
Maar volg het pad dat hij nu baant
Vergeet waar je je nu in waant
Herken het pad waar ik op ga

Dat pad is waarheid, grond en aarde
Een verborgen pad voor menigeen
Fundament onder de (l)egosteen
Zie dat, en alles krijgt zijn waarde

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in De weg en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Wat de Guru zei……

  1. Barbara zegt:

    Wat bedoel je nou te zeggen???

    • Vera zegt:

      Het gedicht is een metafoor voor het volgende:
      Mijn beste vriendin heeft een beeld van mij. Dat is anders dan mijn eigen beeld van mijzelf. Mijn moeder heeft weer een ander beeld van mij. Dat is al 3 x een beeld van de mens genaamd Vera, elk beeld anders. Elk beeld even waar, want ieder van ons ervaart dat beeld als waarheid.
      We zeggen vaak dat alleen wij zelf onszelf het beste kunt kennen. Maar vaak denken we alleen maar dat we onszelf kennen. En het is maar de vraag of er zoiets is als “kennen”. Want we veranderen steeds. We bouwen een beeld op van onszelf tijdens ons leven. Opvoeding, teleurstellingen, successen, etc bepalen allemaal hoe wij onszelf (en ook de wereld) gaan zien. Dat zijn de bouwstenen. Als we eenmaal een beeld voor onszelf hebben gevormd dat enigszins “werkbaar” lijkt, dan houden we daar graag aan vast. Onze principes waar we in geloven. Ons vertrouwen in onze talenten. Maar ook onze zwakheden, want dan kunnen we onszelf beschermen. Onze visie op de wereld. Het is beangstigend om dat beeld los te laten. Dat beeld van onszelf, dat “ego”, dat alleen maar in ons eigen hoofd bestaat, gaat daardoor vaak in de weg zitten om gelukkig te worden, vrede te hebben met de wereld en het moment. Het ego gaat een eigen leven leiden, het neemt “ons” over. Ik neem even jouw reactie hierboven als voorbeeld. Let op, dit is een voorbeeld, het is geen vraag aan jou over de bedoelingen van je reactie. Juist helemaal niet.
      Mijn ego (degene die ik ben in mijn hoofd, die ik zelf eigenlijk heb bedacht door allerlei invloeden) kan gaan denken: “oh, ik ben blijkbaar heel onduidelijk geweest”. Dan voel ik jouw reactie als kritiek, terwijl het simpelweg niet meer is dan een doodgewone vraag. Waarom voel ik dat dan als kritiek? Omdat mijn ego graag gelooft dat het goed kan schrijven, mijn ego heeft dat nodig om zich goed te voelen en het beeld in stand te houden. En dus zal het proberen dat zogenaamde talent te verdedigen. Dan ga ik misschien piekeren over wat ik niet goed heb gedaan. Of mezelf verdedigen. Maar als ik het zie zoals het gewoon op dit moment IS, dan zie ik mijn tekst (een gedicht waarin ik een gedachte verwoord) en jouw vraag. Niet meer en niet minder dan dat. Het is niet belangrijk of mijn tekst “goed” of “slecht” is. Mijn tekst IS er gewoon, ik heb hem geschreven uit een gevoel, en jij hebt die tekst gezien en hebt er een vraag over. Dat zijn de feiten, al het andere is er niet en zit in mijn hoofd. Mijn ego. Van dat ego denk ik dat ik het los moet laten om de wereld te kunnen zien hoe die werkelijk is. Die gedachte is nog lang niet uitgerijpt en moeilijk te vatten. Dit gedicht was blijkbaar even een vorm waarin ik die gedachte het beste vast kon houden. Om er verder mee te kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s