Onbreekbaar

out of order_heart

Of men het bekrast, erin snijdt, erop stampt
Mijn hart zal nooit breken, het is hooguit verlamd

Al lijkt het verdord, het zit bomvol met leven
Het wil pompen en kloppen, het wil blijven geven

Ondanks klaagzang en tranen die ik veelvuldig snik
Blijft mijn hart best wel koppig en weet beter dan ik

Het zegt: “pas op de plaats. Geef het tijd, reflecteer.
Gebruik wat je doormaakt, ervaar het, en leer.

Geef me even de rust en dan ben ik er weer
Zo was het toch altijd? Altijd weer. Elke keer.”

Mijn hart zal nooit breken, het is sterk en gezond
Mijn hart dat ik steeds, ondanks alles, hervond.

V.L. 21 oktober 2017

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

The mountain

the mountain

Picture by mohq.deviantart.com (Mohammed Quereshi)

She stood on the mountain, its top red and bright
She smiled at its beauty, she bathed in its light
Her soul no more clouded,  her mind crisp and clear
Her eyes now untroubled, washed clean by her tears

Her questions all answered she cherished the warmth
But then – struck by grief – she held up her arms
Her heart full of pity for those who can’t see
She spoke to the mountain and issued her plea:

“Your wisdom is not just for me to taste
And keeping it locked between us? Such a waste!
For wise ones are friendly, the knowing are true
As for you
You should show what you showed me, so they know it too.”

She waited and shivered as she felt a chill
The mountain had frozen, grown silent and still
But then through the wind it seemed that she heard
A moment of whisper, his last fading words

“Who wants to know child, who wants to see?
They’re creating the clouds that are covering me
Once they need to change course they’ll come up this way
As for you
If you can’t live down there you’re welcome to stay.”

V.L.  – written about 40 years ago

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Drie kruisjes

Love and kisses

Drie kruisjes werden er één
Warmte werd kou
En ik bevries

Ik was er!
Heel lang sterk voor twee
En week niet van je zij

Ik wist dat!
Als jij weer sterker was
Ikzelf wat zwak zou zijn

Ik vroeg het!
“Als het zover zal zijn
Mag ik wat van jouw kracht?”

Ik hoopte!
Toen ik je knikken zag
Je wist wat je beloofde

Ik zag het!
Dat mijn verzoek aan jou
Nu jouw belasting werd

Ik merkte!
Dat vragen om jouw warmte
Een kouder antwoord kreeg

Nu vecht ik!
Om voor mijzelf alleen
Weer sterk te zijn voor twee

Drie kruisjes werden er één
Warmte werd kou
En ik bevries.

V. L. – 3 Augustus 2017

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Smeekbede aan mijn brein

brain

Wil jij, de bron van al mijn daden?
Niet steeds door modderpoelen waden?
Niet al dat mooi en puur kan zijn
Vertroebelen tot schone schijn?

Kun jij met al je bokkensprongen
Naar het verleden (lang verdrongen)
Het cynisch schaterlachen laten
Gewoon eens écht tegen me praten?

Niet meedogenloos in cirkels draaien
En daarmee angst en twijfels zaaien
Dan zou je écht mijn maatje zijn
Mijn rots, mijn steun, mijn slimme brein

V.L. 9 januari 2017

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Black tea in a cup

black_tea_in_a_cup

I have a man friend
Who knows what I think
Who questions and asks

I have a man friend
Who says he supports
Whatever I say

But then in dismay,

Whenever my words,
are words of critique,

Takes words and translates,
does whatever it takes
Creates alternate truth

It isn’t his fault
It’s secrets in vaults

He cannot behold
Things that are untold

The reasons I claim,
Make him feel he’s to blame
Claims are holding no truth
Just beliefs held in youth

Youthful truth absolute
Where parents and peers
Said things to the root
Voices, strong, in my ear

How could I shut up
Those voices bestowed
The things I should know
Black tea in a cup

But the darkness within
Is where the light might begin

I’m still searching the leaves
Of black tea
I believe……

My man friend is clean
It’s my past that is mean.

 

V.L. 10 mei 2016

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lichtzwaard

lichtzwaard

Zwetend word ik wakker. Voor de zoveelste keer deze nacht. Mijn veranderende hormoonspiegels lachen met uit. Het is de leeftijd ! Had je maar geen vrouw moeten worden!
Grinnikend houden ze me uit een diepe droomloze slaap. Ook in de nacht nooit rust. Stemmen, beelden, emoties. Soms weet ik niet of ik met schrik wakker werd omdat de droom te heftig was of dat de nachtmerrie mijn oververhitte lijf gericht wakker riep om de dekens van me af te gooien en de broodnodige koelte te omarmen. Terwijl ik liever hém zou willen omarmen.

Dan komen de angsten weer misbruik maken van mijn wakker-zijn. Angsten uit het verleden, angsten uit het heden. Alsof ze willen zeggen: “hee, je bent toch al wakker, wij zijn er ook nog, je dacht ons even weg te kunnen slapen. Je dacht uitgerust wakker te worden om ons actief weg te kunnen denken. Maar waag het eens om weer in slaap te vallen, wij verdienen je volle aandacht.” En dan moet ik huilen van onmacht.

In de nacht zijn we zo kwetsbaar.

Mijn lief, wiens getergde lijf zich onlangs van het witte, kille ziekenhuisbed weer naar ons kleurrijke, warme bed heeft mogen begeven, woelt ook. Elke pijnprikkel, elk vreemd gevoel, elke stem uit zijn lichaam houden hem regelmatig uit zijn slaap. De angst lacht zich een hoedje.

Wat een feest, nog een gewillig slachtoffer om op bot te vieren. Hij huilt dan niet maar sluit zich af. Ik weet dat hij mijn machteloze gesnik liever niet zou horen. Het is teveel. Hij moet zichzelf al met alle kracht geruststellen. En tóch vindt hij altijd weer een manier om mij uiteindelijk in slaap te wiegen.

We woelen. We reageren getergd. Dag en nacht. We vechten, we houden ons groot.

We willen elkaars rustpunt zijn. Altijd. Wij kunnen dat wel. We verzinnen telkens, dag en nacht, weer een nieuwe manier om dat voor elkaar te krijgen. Praten, spelletjes spelen, lief zijn voor elkaar, plezier hebben en daarmee de nodige energie binnenhalen, elkaar met open ogen blijven zien door alle natuurlijke bomen en vreemdere obstakels.

We zouden soms nog veel meer willen zijn. Uit onze kleine wereld weer in de grotere wereld stappen. Maar dat moet nog even wachten. De lichtdoorlatende kieren staan open, het is een begin. Wij gaan het redden.

Als je maar met zoveel mogelijk licht in blijft hakken op donkere angsten, dan verdwijnen ze wel. Zodat ze geen kans krijgen muren te bouwen die ons voor altijd gevangen houden.

May the force be with you.
V.L. 10 april 2016

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dreiging

dreiging

Het kind in mij, in jou, het kruipt
Onder de dekens, spleetje zicht
De ogen dicht
Als angst het zieltje binnensluipt

Oorlogen van papier gelezen
Ver weg was het, geen “want”, maar “mits”
En dan: een flits
De vrede blijkt nu onbewezen

Blind kun je niet op doelen vuren
Slechts hopen op een milder lot
Vang je dan bot?
Of kan jij blind je lot besturen?

Nee, ogen open, kijken, leren
De dekens weg, open vizier
Vetrek geen spier
Doe wat het tij wellicht doet keren

V.L. 23-3-2016

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen